دیفال

بایگانی
۱۱بهمن

یه نکته خیلی کوچیکی میخواستم بگم بهتون که برای خودم جالب بود ، یعنی قشنگ تو گلوم گیر کرده بود و داشت کم کم بغض میشد.

خیلی جالبه که آدمیزاد در برخورد با روابط دوستانش به شدت حرفه ای عمل میکنه، این به این معناست که مثلا وقتیکه شما چهارسالتونه (بدون اینکه کسی بهتون آموزش داده باشه) چیزی به نام منافع مشترک رو در به اشتراک گذاشتن یک اسباب بازی یا عروسکی ، ماشین یا هر چی رو میفهمید و بر اساس اون توی اون مهد کودک یا محیطی که هستید در سن سه چهار سالگی ایجاد دوستی میکنید.

این جریان خیلییییییییی پیچیده ای هست که ما تو سن سه چهار سالگی میفهمیم.

یعنی ما تو سن پایین این قضیه رو میفهمیم که من با تو دوستم نه به خاطر اینکه دوستت دارم و تو هم با من دوستی نه به خاطر اینکه تو منو دوست داری ، بلکه اسباب بازی ها و اینا رو با هم به اشتراک میذاریم ، جفتمون حالشو میبریم دیگه.

ما تو این دوران قهر میکنیم و دوباره باهاش آشتی میکنیم و مثلا محیطمون که عوض میشه خیلی راحت این قضیه رو درک میکنیم که شرط اساسی یک رابطه دوستی اینه که با هم دییگه وقت بگذرونیم و اگر به هر دلیلی نمیتونیم دیگه با هم وقت بگذرونیم باید بریم سراغ دوستای جدید!

این بعد وجودی ما به خودی خود خیلی پیچیده اس ! اینطور نیست ؟!


خب این هنوز ادامه داره که تو قسمتای بعدی میگم !

۹۶/۱۱/۱۱
علیـ ـرضا